Katarzyna Sowula: Zero osiemset

Literatura

Prezentacja książki w Nyitott Műhely.

26 lutego 2012 r. (niedziela), godz. 18.00

Nyitott Műhely

1123 Budapest XII. kerület Ráth György utca 4.

Katarzyna Sowula: Zero osiemset
(tłum. na węgierski Gáspár Keresztes)
L’Harmattan, Budapest 2012.

 Zbiór opowiadań "Zero osiemset" Katarzyny Sowuli jest zbiorem reportaży z cudzych żywotów. Sowula kolekcjonuje poruszające historie, a każda z nich osnuta jest wokół innego losu. Kiedy autorka powołuje satyrę społeczną – bywa bezlitosna. Stajemy się świadkami społecznej paranoi – orgii złości i głupoty. Ale Sowula potrafi być także czuła: ocala światy przeszłe – jak w opowiadaniu „Alunia” – subtelnym i jaskrawym jednocześnie obrazie dzieciństwa, wraz z jego okrucieństwem i poezją, pięknem i fantazją. Pięknie pisze o starości – z ogromną uwagą i wdziękiem, zachowując drobiazgowość, która często starości towarzyszy, uważnie szkicując każdy szczegół. Autorka bawi się z nami w ciepło-zimno, czy może raczej widzi ciepło-zimno świata i stara się oddać tę dychotomię. Subtelność, emocjonalność i wnikliwość połączyły się na stronach "Zero osiemset" z dystansem, chłodną obserwacją, czasem czarnym humorem i ironią. (źródło: Wydawnictwo Czarne)

KATARZYNA SOWULA Urodziła się w 1977 roku w Tuchowie. Ukończyła Nauczycielskie Kolegium Języka Angielskiego Uniwersytetu Jagiellońskiego w Krakowie. Debiutowała w 2004 roku powieścią Fototerapia wydaną przez Czarne w serii Europejki. W 2007 roku w tym samym wydawnictwie ukazał się zbiór opowiadań Zero osiemset. Niemieckie tłumaczenie (Auftrieb) ukazało się w 2008 roku. Jej teksty tłumaczone były na koreański, niemiecki, hiszpański, norweski, słoweński i ukraiński. Tekst Zero osiemset (monologi teatralne) zaprezentowany został na antenie TVP Kultura w reżyserii Bogny Podbielskiej w 2007 roku. Sowula pisze również książki dla dzieci i młodzieży. Stypendystka Ministerstwa Kultury i Dziedzictwa Narodowego (Polska, 2005), Künstlerhaus Lukas (Niemcy, 2007), Akademie Schloss Solitude (Niemcy, 2008), JAK (Węgry, 2009) i Willi Decjusza (Polska, 2010).